Przyszedł na świat 4 maja 1910 roku w Warszawie. Matka pochodziła z bogatej rodziny Szustrów, zaś ojciec, Witold Preyss, był ziemianinem. Niedługo po urodzeniu się Jerzego, Preyssowie wyjechali do rodzinnej miejscowości Kościelna Wieś na Kujawach. Po sprzedaży majątku zamieszkali w małym dworku w Rękawczynie w Wielkopolsce. Jerzy Waldorff swoją bogatą edukację rozpoczyna w Trzemesznie, a do gimnazjum i na studia prawnicze jedzie do Poznania. Studiuje równocześnie w muzycznym konserwatorium. W tym czasie dużo podróżuje, m.in. do Włoch.

W 1932 roku umiera ojciec. Jerzy Waldorff przenosi się do Warszawy. Służbę wojskową odbywa w kawalerii w szkole podchorążych w Grudziądzu. Dziennikarską karierę zaczyna w tygodniku "Prosto z mostu". Później pisze i redaguje kolumnę kulturalną w "Kurierze". W czasie okupacji organizuje i prowadzi koncerty muzyczne. Po wojnie, do roku 1950, pisze felietony i redaguje ostatnią stronę "Przekroju". W maju 1950 roku, opuszcza "Przekrój" i wraca do Warszawy, gdzie pozostaje już do końca życia. Tutaj rozwija swoje medialne talenty przy radiowym mikrofonie, a także pisze muzyczne felietony, najpierw do "Świata", potem do "Polityki", z którą już się nie rozstanie. W 1959 roku, organizuje Sekcję Krytyków, Recenzentów i Publicystów Muzycznych w ramach Stowarzyszenia Polskich Artystów Muzyków (SPAM).W kwietniu 1992 roku otrzymuje tytuł Honorowego Obywatela Warszawy. W ciągu swojego długiego i pracowitego życia, Jerzy Waldorff napisał ponad 20 książek, z których najbardziej znana to Sekrety Polihymnii ; książka doczekała się kilkunastu wydań, a kilka pokoleń Polaków uczyło się na niej abecadła muzycznego. Inne publikacje to: Śmierć miasta (1946) - opracowanie pamiętników W. Szpilmanna, Zbuntowane uszy (1962), Harfy leciały na północ (1968), Diabły i anioły (1971), Jan Kiepura (1974), Taniec życia ze śmiercią (1978), Moje cienie (1979), (1980) Serce w płomieniach. Opowieść o Karolu Szymanowskim Wielka gra. Dzieje konkursów chopinowskich(1980) Muzyka łagodzi obyczaje (1982), Czarne owce dla Apolla (1984), Dolina szarej rzeki (1985), powieść autobiograficzna Fidrek (1989).

Jako krytyk miał Waldorff pióro ostre, ale nigdy nie przekraczające granic dobrego smaku. Swoje teksty ubarwiał piękną staropolszczyzną oraz wybornym poczuciem humoru. Walczył z niespożytą energią o zachowanie zabytków kultury. Zdobył dla kultury pałacyk Fryderyka Chopina, pałacyk Radziwiłłów w Antoninie.Za jego przyczyną powstało w Zakopanem w willi Atma muzeum im. Karola Szymanowskiego. Najbardziej jednak doniosłą akcję Jerzy Waldorff podjął w roku 1977 tworząc Komitet Ochrony Starych Powązek - jednej z naszych najstarszych nekropolii. Pobudką do działania była refleksja, którą umieścił we wstępie do albumu "Za bramą wielkiej ciszy" : ... trzeba ocalić świadectwa przeszłości dlatego, bo jakakolwiek była, stanowiła część historii narodu, naród zaś pozbawiony historii przemienia się w bezbronne stado, oraz, że ... Walcząc o przyszłość Narodu, trzeba się oprzeć o Jego groby... Odszedł 29 grudnia 1999 roku, aliści Jego postać - ostatniego Sarmaty herbu NABRAM - na zawsze pozostanie w naszej pamięci i w naszych sercach.