Sanktuarium Matki Bożej Łaskawej - Ewangelia w piosence

Czuliśmy jego miłość i odwzajemniliśmy ją.

Następnym razem spotkałem Papieża Jana Pawła sześć lat później w Kaplicy Sykstyńskiej, gdzie śpiewałem podczas mszy. Pamiętam, że kiedy przyjmowałem z jego rąk Najświętszy Sakrament, drżały mi kolana. To było przytłaczające uczucie.
Z czasem, kiedy Papież zaczął podupadać na zdrowiu, byłem pod wrażeniem jego determinacji w kontynuowaniu służby wobec Bogu. Pokazał nam wszystkim co dokładnie znaczą słowa ‘weź swój krzyż i pójdź za Mną’.

Jan Paweł II był niewątpliwie jednym z największych darów Boskich ofiarowanych kościołowi i światu. Trafiał do nas z przesłaniem miłości.

Docierał do najdalszych zakątków świata z naukami Chrystusa. Kiedy podczas jego pogrzebu ludzie skandowali ‘Santo Subito! (święty natychmiast!)’,

czułem, że wypowiadają się również w moim imieniu.

Ojciec Eugene:

Jan Paweł II był papieżem w okresie, kiedy każdy z nas pobierał nauki w seminarium. Kiedy studiowaliśmy na Queens University w Belfaście

i w irlandzkim college'u w Rzymie,był naszym jedynym papieżem.

Pierwszy raz zobaczyłem go podczas jego irlandzkiej wizyty w 1979 roku. Studiowałem wówczas w seminarium w Maynooth. Pomyślałem – cóż za charyzmatyczna postać. Ujął mnie tym co głosił, ale także tym, że zdecydował się przyjechać w tamtych czasach do Irlandii. Cały kraj słuchał uważnie tego,

co miał do powiedzenia.

Ukląkł i powiedział: „na kolanach błagam – porzućcie przemoc!”.

Zabrzmiało to naprawdę mocno. Wtedy nie mogłem przybyć w Irlandii Północnej właśnie z powodu sytuacji politycznej.

Wszyscy trzej spotkaliśmy go podczas uczęszczania do Irlandzkiego College’u

w Rzymie. Panowała wówczas tradycja, że papież osobiście witał wszystkich nowych seminarzystów w Auli Papieskiej. Dla każdego młodego studenta teologii było to naprawdę niesamowite przeżycie.

Śpiewaliśmy również w Bazylice św. Piotra, Kaplicy Sykstyńskiej i Bazylice św. Pawła Za Murami – wówczas regularnie spotykaliśmy Ojca Świętego i kardynała Stanisława Dziwisza, który w tym czasie był jego osobistym asystentem.

Dzięki wspólnym mszom nasze twarze stały się mu na tyle znajome, że często witał nas ze swoim unikalnym polskim akcentem mówiąc:

‘o, irlandzki college!’.

Ojciec Martin:

Natchnął i napełnił wiarą irlandzką młodzież

podczas swojej wizyty w 1979 roku.

Na spotkanie z nim podróżowaliśmy z Belfastu do Galway aż 5 godzin,

noc spędziliśmy w namiocie na polu campingowym.

Papież na stadion, gdzie prowadzona była msza,

został przetransportowany helikopterem.

Tłum opanowała euforia, jakiej nigdy wcześniej nie doświadczyłem.

Głoszona przez niego ewangelia ukazała jego łagodność i ojcowską troskę. Entuzjazm, jaki wywołał słowami ‘Młodzieży Irlandii, kocham was!’

udzielił się wszystkim.

Wywarło to duży wpływ na moje życie,

w dużej mierze zdecydowało też o moim duszpasterskim powołaniu.

Do końca życia zachował godność.

Ostatnie lata spędził w na celowniku mediów i nawet w okresie zaawansowanej choroby był świadomy, że młodzi ludzie pielgrzymują do Rzymu

i są z nim w jego ostatniej podróży.